il mare dentro la bocca e nel bicchiere- In intro cussa bucca b’est su mare e in sa tassa
“Su mari è altu e contene muntagne e abissi e nubi ca la terra nun tiene
Su mari è mannu doppu nu mari altro mari e altro mari appari
Su mari cagna culuri pote essere nigro come sangue rapprisu o trasparente come il cielo, su mari cagna umori pote ridere o minacciare, su mari cagna palabras e soni, pote parlari co murmuriu amicu o con sciacca de ninna nenna, chiano chiano o con gridu barrosu irosu zrasos zalatta monstrum pelagos che calma e inquieta, che culla e schianta
Su mari è matre, su mari è bestia manna, su mari è padroni.” – Stefano Benni, La storia di Odisseo Simbad perduto in mare.
E dentro quella bocca c’è il mare e nel bicchiere
la stiva delle ere
dentro il rosso
il vino è il sangue delle nuvole
tutti i cieli antecedenti la storia
di ogni parola la brocca fiorita della notte
sul labbro l’orlo della sera vita barricata
dentro il chiaro della luna, a difesa del tempo.
Tempo senza tempo e tempo delle mani
severe sollevate in alto a tagliare
separare ciò che serve da ciò che pesa inutilmente.
Dentro la terra
tra i colli e la pianura
c’è ancora un antico maremoto
un sole precipitato
fragore voce de(ll)a madre: brace calcare trachite e torba
porfidi legni e pesci che guizzano
nelle scaglie lucenti cento bicchieri di diamanti
e tra le labbra nel cratere spento
vivo del vento
ogni verde, ogni impresso fermento.
f.f.
*
In intro cussa bucca b’est su mare e in sa tassa
s’isticcu de sos tempos
intro su ruju
su binu est sambene de sas nùes
tottus sos chelos dinnantis a s’istoria
de cada paragula sa conzedda frorìa de sa notte
in sa labra s’orulu ‘e su sero bida custodìa
intro sa luche ‘e selene, a cuberrare su tempus.
tempus chene tempus e tempus de sas manos
asserìadas antzìadas in artu e truncare
irjunghere cussu chi serbit dae cussu chi gravat chene mèdiu.
Intr’a sa terra
in mesu a montes e pranos
b’est galu un’antica mòghia ‘e mare
unu sole roddulau
chimentu boche de sa mama; brasia, predas ‘e montes e torba
predas allinnadas luchentes chentu tassas de diamante
e intro ‘e sas labras de sa nurra morta
so’ bida de bentu,
cada birde, cada sintzu moghende.
.
Ri-versata da Antonia Piredda-Api

