il mare dentro la bocca e nel bicchiere- In intro cussa bucca b’est su mare e in sa tassa

“Su mari è altu e contene muntagne e abissi e nubi ca la terra nun tiene
Su mari è mannu doppu nu mari altro mari e altro mari appari
Su mari cagna culuri pote essere nigro come sangue rapprisu o trasparente come il cielo, su mari cagna umori pote ridere o minacciare, su mari cagna palabras e soni, pote parlari co murmuriu amicu o con sciacca de ninna nenna, chiano chiano o con gridu barrosu irosu zrasos zalatta monstrum pelagos che calma e inquieta, che culla e schianta
Su mari è matre, su mari è bestia manna, su mari è padroni.” – Stefano Benni, La storia di Odisseo Simbad perduto in mare.

E dentro quella bocca c’è il mare e nel bicchiere

la stiva delle  ere

dentro il rosso

il vino è il sangue delle nuvole

tutti i cieli  antecedenti la storia

di ogni parola la brocca fiorita della notte

sul labbro l’orlo della  sera      vita barricata

dentro il chiaro della luna, a difesa del tempo.

Tempo senza tempo e tempo delle mani

severe  sollevate in alto a tagliare

separare ciò che serve da ciò che pesa inutilmente.

Dentro la terra

tra i colli e la pianura

c’è ancora un antico maremoto

un sole precipitato

fragore voce de(ll)a madre: brace  calcare trachite e torba

porfidi  legni e pesci che guizzano

nelle scaglie       lucenti       cento bicchieri di diamanti

e tra le labbra nel cratere  spento

vivo del vento

ogni verde, ogni impresso fermento.

f.f.

*

In intro cussa bucca b’est su mare e in sa tassa

s’isticcu de sos tempos

intro su ruju

su binu est sambene de sas nùes

tottus sos chelos dinnantis a s’istoria

de cada paragula sa conzedda frorìa de sa notte

in sa labra s’orulu ‘e su sero bida custodìa

intro sa luche ‘e selene, a cuberrare su tempus.

tempus chene tempus e tempus de sas manos

asserìadas antzìadas in artu e truncare

irjunghere cussu chi serbit dae cussu chi gravat chene mèdiu.

Intr’a sa terra

in mesu a montes e pranos

b’est galu un’antica mòghia ‘e mare

unu sole roddulau

chimentu boche de sa mama; brasia, predas ‘e montes e torba

predas allinnadas luchentes chentu tassas de diamante

e intro ‘e sas labras de sa nurra morta

so’ bida de bentu,

cada birde, cada sintzu moghende.

.

Ri-versata da Antonia Piredda-Api